Het post-post-tijdperk

In mijn vorige blog schreef ik over hoe je allerlei facturen en afschriften inmiddels zelf moet downloaden om je administratie op peil te houden. Daardoor leek het misschien alsof ik voorstander ben van “terug naar vroeger”: alles op papier in de brievenbus.

• • •

Like it’s 1999…

Zo’n 16 jaar geleden, medio 1996, kreeg ik mijn eerste twee e-mailadressen. De universiteit gaf me een echte, op naam, en bij Yahoo! maakte ik meteen een anoniem webmail-adres aan, voor prive-dingen.
Hele dagen heb ik in die tijd doorgebracht met de rode Y! in beeld, al klikkend langs doorgestuurde grappige plaatjes, quizjes, spelletjes, kettingbrieven en de meest beangstigende –valse of overbodige- viruswaarschuwingen.

• • •

Spam – nu vernieuwd!

Vroeger, in die goede oude tijd dat internet nog een klein internetje was, toen was spam tenminste nog onschuldig: van die mailtjes in je mailbox die je gouden bergen, een vrijwel gratis universitaire bul of een eindeloze erectie beloofden. En die ook duidelijk reclame waren, met een valse afzender en in slecht Engels. Nu is helaas alles anders. Daarom de komende tijd een paar posts over de moderne spam.

• • •

Lek, lekker?

Een tijdje geleden reageerde ik op een column ergens op een website. Dat doe ik wel vaker en vrijwel altijd wordt er gevraagd naar een e-mailadres en het adres van je website. Achter het hokje voor je e-mailadres staat dan vaak een “invullen verplicht” sterretje, met daarbij dat je e-mailadres niet gepubliceerd wordt. Een website invullen is facultatief. Prima. Hier stonden dezelfde hokjes, dus gedachteloos vul ik mijn gegevens in.

• • •